نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٢٧

خطبهء 207

مىشود ترك سنن معدوم گردد اعتبار * مىرود در مذهب و دين بر تباهى انتظار

پس در اين صورت به امر نفس گردد امتثال * وقفه‌ها افتد به احكام خداى ذو الجلال

درد اشخاص و گرفتارى مضاعف مىشود * ( حكم دين مستهلك و توهين به مصحف مىشود )

ديگر از تعطيل حقّ و سعى باطل باك نيست * سينه‌اى از درد ايمان و ديانت ، چاك نيست

با چنين وضعى شوند ابرار و نيكان دردمند * فرقهء اشرار ليكن كامكار و ارجمند

مىشود واخواهى يزدان بمردم بيش از آن * اختلال آيد بروزدى در امور سازمان

خيرخواهى و نصيحت بهمديگر دريچه‌اى به افق سعادت است )

( 9 ) گر چنين وضعى بيارايد شما را روزگار * بر شما بادا تناصح « 1 » با تمام پشتكار

در اداى حق ، كسى شايان حال كردگار * كى رسد گر طاعت آرد بىحساب و بىشمار

گر كسى عمرى بپايان كرده با اين اهتمام * يكهزارم از حقوقش مانده همچون ناتمام

ليك حقّ واجب پروردگار دادگر * بندگان را خير خواهى باد بهر يكدگر

تا به قدر جهد خود ، حقّ را براى هر زمان * قائم و بر پا نگهدارند فى ما بينشان

( نياز مردم با اجتماع بر طرف مىشود )

( 10 ) نيست مردى بىنياز از اقتدار ديگران * آنچه واجب كرده‌اش معبود سبحان بهر آن

گر چه دارد بين مردم جايگاه سرورى * يا كه در دين پايگاهى و ثبات و برترى

در اداى حق كسان از هم نباشد بىنياز * بين‌شان هر چند مشهود است وجه امتياز

( گر چه يارى گشته ، دارد بين مردم پايگاه * يا كه ياريگر ، بود در موطن خود بىپناه ،

( گاه آن در ديدهء مردم بزرگ و ارجمند * گاه اين در چشم بيننده فقير و مستمند )


( 1 ) نصيحت بهمديگر