نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٢٥

خطبهء 207

خطبهء 207

خطبهء 207

( گفتار على مانند درّ پائيست كه تا ابد دنباله رو خواهد داشت اقتباس از راديو )

( از گلستان على ( ع ) ازهار « 1 » خوشبو مىدمد * بوى مشك ناب اذفر « 2 » بر مشامم مىدهد )

( ضمن شكر زائد الوصف و سپاس بيكران * مىگشايد بالعيان درج « 3 » گهر را بر بيان )

( در سخن اين گونه فرمايد پيام تزكيه * بر ولات « 4 » و بر رعايا مىنمايد توصيه )

( 1 ) بارى سبحان مرا حقّى نهاده در شما * مثل اين حقّى شما را نيز بر من در ازاء « 5 »

مر شما را حقّ من ، حقّ اطاعت باد و بس * حق‌ّتان در من ولى امر ولايت باد و بس

حقّ وسيع‌ترين چيزيست در وصف امّا تنگترين چيزيست در انصاف

( 2 ) واژهء حق اوسع اشياء باشد هر زبان * در تناصف اضيق آنهاست ليكن در زمان

هيچ كس را حقّ بر كس نيست الّا همچنان * آن كسى هم ذمّه‌اش دارد حقوقى مثل آن

( 3 ) گر كسى را حقّ بر فرديست و او را حق نيست * اين چنين فردى به غير از ذات پاك حقّ كيست

قادر مطلق كه لطفش جملگان را شامل است * آن اموريكه قضا جاريست بر آن ، عادل است

( 4 ) ليك ، طاعت را نهاده حقّ ، روى بندگان * كرده از روى كرم اجر مضاعف بهر آن

( 5 ) از حقوق بارى سبحان حقوق واجب است * اين حقيقت را مضامين و نكات جالب است

از فرايض آنچه بين بندگانش ملزم است * حقّ اين و آن به يكديگر كه حقّ محكم است


( 1 ) شكوفه‌ها ( 2 ) تند و خوشبو ( 3 ) صندوقچه ( 4 ) واليان ( 5 ) مقابل