نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٢٢

خطبهء 205 در اشاره به بعضى از صفات خداوند و مدح پيامبر اكرم ( ص ) و وصف نيكان و پند و اندرز بمردم .

بايد انديشد به ايّام قصير عمر خويش * تا چه برگى را فرستاده بقبر خويش پيش

تا تواند زين سرا كوچد سراى ديگرى * بازيابد انبساط و حال و روح بهترى

جاى غفلت نيست اين دنيا و عمر بيدرنگ * آنچنانكه مىزنند هر دم براى كوچ زنگ

بايد انديشد به وضع زنتقالش زين جهان * بر كنار آرد در اين سودا موانع از ميان

اى خوشا بر حال آن قلب سليم و بيريا * پيرو آداب نيكوى دليل و راهنما

دور گشته زانكه او را بر تباهى مىكشد * يا ز ايّام سفيدش بر سياهى مىكشد

پيرو آن شد كه بر كوى سلامت ره گشود * با دل آگاهى بصيرت داد و او را ره نمود

طاعت آن كرد كورا بر معارف امر كرد * با سماحت روز برد و با سعادت عمر كرد

در هدايت وارد آمد قبل از آنكه باب آن * بسته باشد يا نگيرد دست عزم و ائتمان

فتح باب توبه را درخواست و محو حوبه را * پر بها دانست استفتاح باب توبه را

در طريق و راه حقّ ايستانده گرديد آشكار * تا سبيل روشنى را بر ملا ديد آشكار

مرحبا بر بينش قلب هدايت يافته * بر هواها تاخته درّ سعادت يافته

در بيانت ( ناهيا ) اين سجع و مضمون از كه بود * اين سخن سنجى و اين گفتار موزون از كه بود

پايان خطبه 205