نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧١٧

خطبهء 202 در قدرتنمائى خداوند راجع به شگفتى آفرينش آسمانها و زمين و كوهها .

( 4 ) كوه‌ها را آفريده سخت و محكم روى پا * بيخ آنها توى آب و رأس آنها در فضا

( 5 ) دامن آنها ز اطراف و جوانب بس بلند * گو كه بر اطراف خود دارند ديد ريشخند

موضع آنها بسى محكم به روى قاعده * گسترش دارد به اكنافش بسان مائده « 1 »

آنچنانكه بر زمين نوعى ستونند از برون * يا بتعبير دگر مانند ميخند از درون

گر نظر دارى ز روى عقل و ديد اعتبار * با تفكّر مىنشينى در مقام اعتذار

پس زمين را كرد بر انسان ذلول « 2 » و راهوار * پيرو قانون علّى زير سلطه زيربار

تا مبادا كه بجنبد بر عليه ساكنان * بار خود را بر كشاند روى آب و زير آن

( عظمت خالق ، در آئينهء وصف على تجلّى مىنمايد )

( 6 ) پس منزّه باد و برتر كردگار مستعان * چون زمين را بيمه كرده از بحار و موجشان

وانگهى آن را مصون كرد از رطوبت تاكنون * از خطر محفوظ فرمود از برون و اندرون

روى دريا بر قرارش كرد و دادش گسترش * تا مقرّر داشت جاى زندگى و پرورش

روى درياى عميق و پهنه گستر - بىكران * روى حكمت ، ارض خاكى را نهاده پشت آن

( بحر را هر چند ممكن نيست آرام از جهش * آن چنان هم نيست ، جنباند زمين را پشت خويش )

( 7 ) باد و توفان بحر را دارد هماره زير و رو * آبها را مىكند بالا و پائين - پشت و رو

مىفشارند ابرها ، باران وافر روى آن * جنبشى ديگر در آن مىآفرينند همچنان

با وجود اينهمه موج خروشان در بحار * باز در تخريب اين سامان ندارند اقتدار

بهر انسانها در اين آثار ، پند و عبرت است * آنكه پندارى ندارد مست و غرق غفلت است

( از بدايع « 3 » هر چه انديشى نشان خالق است * ناهيا انديشه ميكن چون دليل فائق است )

پايان خطبهء 202


( 1 ) سفره ( 2 ) رام ( 3 ) نو آفريده‌ها