نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧١٦

خطبهء 202 در قدرتنمائى خداوند راجع به شگفتى آفرينش آسمانها و زمين و كوهها .

خطبهء 202 در قدرتنمائى خداوند راجع به شگفتى آفرينش آسمانها و زمين و كوهها .

خطبهء 202 در قدرتنمائى خداوند راجع به شگفتى آفرينش آسمانها و زمين و كوهها .

از شگفتىهاى خلقت نغمه‌ها يا على * تا بدين سان داده باشى پند نيكو يا على

( 1 ) قسمتى از جملهءى رايات « 1 » علم كردگار * يا كه آثارى از آن پهناى حلم كردگار

( 2 ) آن بود كز آب درياى عميق و موجدار * رويهء خشك زمين را آفريد ، اى هوشيار

از بخار آب بحر گود بر هم ريخته * طرح خلق آسمان را نيز محكم ريخته

كرد آزاد از تراكم تا بحدّ فتقشان « 2 » * جمله را از يكدگر پرداخت بعد از رتقشان « 3 »

بر وجود آورد تا هفت آسمان را بعد از اين * آفرين باشد بدين قدرتنمائى آفرين

تا بفرمان خدا كردند محكم رامگاه * اندر آنجا كه مقرّر كرد جاى و جايگاه

( از قدرت نمائى خداوند يكى آن است كه زمين را در روى دريا قرار داده است )

( 3 ) پس زمين را كرد در آرامگاهش استوار * حال آنكه آب درياها برايش پشتوار

گر نباشد پشت درياى مسخّر هيچگاه * ( اين زمين باقى نمىماند به طول يك نگاه )

ليك درياها به امر او مطيع و تابعند * طبق فرمانش به انسانها مفيد و نافعند

باعث آرامش موج است و دريا هيبتش * مانع طغيان آن گرديد رعب و قدرتش

ضمن اين صورتگرىها در بساط اين زمين * تپّه‌ها را آفريد و كوههاى سهمگين

تخته سنگ و سنگلاخ و دشت و صحرا ، كوهسار * هر يكى را داشته در مستقرّش استوار


( 1 ) علامات ( 2 ) گشودن ( 3 ) بستن