نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧١٣

خطبهء 201

( منافق را قرآن كريم به خوبى معرّفى كرده است )

( 4 ) از منافق با خبر كردت خداى مهربان * طىّ آياتى نموده با فصاحت وصف آن

( آيهء صد سورهء توبه وَ مِمَّنْ حَوْلَكُمْ * جمله در احوال ايشان است و وضع و ( نحوهم )

اين گروه خيره سر بعد از رسول مصطفا * دست خود دادند بر دست رئوس الاغوياء « 1 »

آن رئوسى كه امامان ضلالت بوده‌اند * مانع انديشه از رشد و هدايت بوده‌اند

پيشوايانيكه در ظاهر مكرّم بوده‌اند ) * داعيان اغويا سوى جهنّم بوده‌اند

آخر آنها را نمودند از طريق اغترار « 2 » * بهر مال و جان مردم صاحبان اختيار

تا بدين سان مال دنيا را به زير آستين * در كشيدند آن چنان كه جامه زير پوستين

( از عدالت دم زدند و صدق و دين و اعتقاد * تا رعيّت كرد بر ايشان يقين و اعتقاد

همرهند همواره مردم با ملوك و دهر دون * جز كسانى كه خدا باشد به ايشان رهنمون

پس منافق اندرين سودا يكى بود از چهار * ( رنگ او را نام ديگر نيست اندر روزگار )

رجل سمع من رسول إله شيئا لم يحفظه على وجهه . . . ( دوّم مرديست كه از رسول اللّه سخنانى شنيده و آن را درست حفظ نكرده و در آن اشتباه نموده )

( 5 ) دوّمين مردى كه اخبار و احاديث از رسول ( ص ) * مىدهد در بين مردم انتشار و نقل قول

آن بود كه او شنيده از محمّد ( ص ) گاه گاه * چيزهائى ليك در حفظش نموده اشتباه

او نمىگويد دروغ عمد و قول محتمل * بلكه خود هم آن چه گفته مىنشاند در عمل

او همى گويد كه گفتم آنچه ديدم از نبىّ ( ص ) * پس همى گردد بدين گفتار ، موضوع منتفى

گر همه فهميده بودند او نموده اشتباه * در قبول كس نمىآيد يقينا هيچگاه

ور همى دانست خود هم اوفتاده در خطا * التزاما مىنمود از خويش ترك ادّعا


( 1 ) گمراهان ( 2 ) فريب خوردن