نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧١١

خطبهء 200

عاصم گفت يا امير المؤمنين

كار من مانندهء كار تو باشد در قياس * در خشونت « 1 » در غذا و در جشوبت « 2 » در لباس

( من ترا مىبينم آخر در لباسى بسى درشت * در سراى روستائى و غذائى بىخورشت )

حضرت با تأسّف چنين فرمود

( 4 ) واى بر حال تو هرگز مىنباشى همچو ما * چونكه ما را واجب آمد اين رياضت « 3 » از خدا

حقّ بر ما اينكه ما با مردمان تنگدست * يك جهت باشيم و با هم در قيام و در نشست

تا فشارى بر نيايد بر فقير بىنوا * آنكه شامش نان خشك است و گليمش بوريا « 4 »

( روى محتاج عفيف و روى مرد بىنياز * هر دو تا سرخند امّا اين بسيلى آن به ناز )

تارك دنيا چو عاصم ، عاشق آن چون علاء * هر دو مغبونند بيچون گر بدانى ( ناهيا )

پايان خطبهء 200


( 1 ) درشتى ( 2 ) بيمزه‌گى ( 3 ) سختى پذيرى ( 4 ) حصير يا فدره