نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٠٩

خطبهء 199 از خطبه‌هاى آنحضرت ( آنزمانكه در جنگ صفّين با نيرنگ عمرو ابن عاص قرآنها را بر سر نيزه زدند )

خطبهء 199 از خطبه‌هاى آنحضرت ( آنزمانكه در جنگ صفّين با نيرنگ عمرو ابن عاص قرآنها را بر سر نيزه زدند )

خطبهء 199 از خطبه‌هاى آنحضرت ( آنزمانكه در جنگ صفّين با نيرنگ عمرو ابن عاص قرآنها را بر سر نيزه زدند )

حضرت مولى باصحابش ملامت مىكند * بر جفا و غدر « 1 » و بيعارى اشارت مىكند

لشكر شام آنزمانكه روبرو شد با شكست * عمرو عاص امّا در آنجا روى حيله طرح بست

در فراز نيزه‌ها كردند قرآن را همه * ( جنگ را يعنى بپايان مىبريم و واهمه )

بين ياران ازدحام افتاد و بلوا جاى ماند * تا كه آن قطب دو عالم ( ع ) بين مردم خطبه خواند

( 1 ) گر شما را جنگ طولانى مكدّر ساخته * ليك دشمن را از آن هم ناتوانتر ساخته

( در پى سستى و استخفاف در اين كارزار * روى امرم خسته گشتيد و نمانديد استوار )

سرنوشت جنگ حاضر با شما فرجام يافت * آنچنانكه ابتدائا با شما انجام يافت

بر شما ديروز بودم يك امير و مقتدا * ليك مىباشم همينك ، امرها را من روا

( 2 ) بودم آن گه بر شما مشكل گشا و چاره ساز * ليك امروزم چنان كه نيست پندم كارساز

گر مطيع من همى بوديد در اين كارزار * بود ، بر ابن ابو سفيان ، تمام كار ، زار

من همى بينم شما را خواستار اين حيات * پس چرا او از چه رو وادار سازم بر ممات

يكنفر سرباز جان بر كف صد ارزد ( ناهيا ) * بر گروهى كه ندارد بر اميرش اعتناء

پايان خطبهء 199


( 1 ) ستم و بيوفائى