نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٠٧

خطبهء 197 ( هنگاميكه شنيد گروهى از اصحابش در جنگ صفّين به لشكر شام دشنام مىدهند )

خطبهء 197 ( هنگاميكه شنيد گروهى از اصحابش در جنگ صفّين به لشكر شام دشنام مىدهند )

خطبهء 197 ( هنگاميكه شنيد گروهى از اصحابش در جنگ صفّين به لشكر شام دشنام مىدهند )

اين چنين فرمود مولانا علىّ المرتضى * بهر سبّابين « 1 » ، بجند شام و قوم اشقياء

( 1 ) من شما را بر حذر دارم ز فحش و ناسزا * از بيان لغو و هر گونه كلام نابجا

من ز سبّابين اصحابم به رغم شاميان * بس كراهت دارم و گويم نصيحت بهرشان

سبّ كافر همچو خون او ندارد احترام * ليك جائز نيست گفتن در محاذات اين كلام

گر شما كردار شانرا كرده بوديد ابتغاء * يا همى بوديد يادآور ز وضع ماجرا

در نظر خوش مينمود آن گه ز قول و اعتذار * بود جاى امتنان و قدردانى برقرار

( 2 ) جاى دشنام و تحاشى « 2 » معتبر بود اين دعا * بارالها حفظ فرما خونشان و خون ما

بر صلاحيّت برآور بين ما و بين‌شان * سوى ايمان رهبرى كن از ضلالت وارهان

تا كه نادانان حق بر آن رسانند آرمان * دست بردارند و باز ايستد از آن دشمنان

( ناهيا ) فرمايش مولى امام المتّقين * گوهر و درّ گرانبار است ، اندر بحر دين

پايان حكمت 197


( 1 ) دشنام گويندگان ( 2 ) حاشيه رفتن