نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٠٢

خطبهء 193 اين خطبه از آنحضرت روايت شده هنگام به خاك سپردن فاطمه ( ع ) مانند اينكه با رسول الله جلو آرامگاهش راز مىگويد

يا بتعبير دگر ملحق نمايد با شتاب * بندهء همچون على را بر ديار آن جناب

( 4 ) دختر تو در همين زودى رساند مر ترا * آنچه آوردند امّت بر سر او ماجرا

( ماجرائيكه سراسر ظلم و جور و حق كشيست * گر نويسى دفترى باشد كه متنش ناخوشيست )

( دندهء او را شكستند آن لئام « 1 » و ناكسان * تا كه آمد قصّهء سقط جنينش در ميان )

( بلكه رفت از اختيار او فدك بىاختيار * ماجرا را جملگى از او بپرس و بر شمار )

اى بسا ظلم و ستم بر ما حوالت گشته است * حال آنكه از وفات تو بسى نگذشته است

يا كه داغ مرگ تو هرگز نرفته از صدور « 2 » * گرد قبرت بر زمين ننشسته اكنون روى گور

( 5 ) بر شما باشد تحيّات و سلام جاودان * آنچه عنوان وداع دارد بيار مهربان

گر روم از پيشتان ايجاز ، روى كار نيست * در غمت ايجار من ، از روى استدبار نيست

ور بمانم بدگمانى نيست و سوء اعتماد * بهر آنچه كردگارم بر صبوران وعده داد

( مرگ احمد ( ص ) يا على زد داغ حسرت بر دلت * مرگ زهرا روى آن ، داغى دگر زد در دلت )

( ناهيا ) با اينكه روزت گشت همچون ليل تار * بر مصيبت صبر كن اينست رسم روزگار

پايان خطبهء 193


( 1 ) لئيم‌ها سينه‌ها ( 2 ) . .