نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٠٠

خطبهء 192 در مورد نهى از منكر

خطبهء 192 در مورد نهى از منكر

خطبهء 192 در مورد نهى از منكر

( عروة الوثقى علىّ المرتضى خير الانام * ضمن دلسوزى بما تبين نموده اين كلام )

( پس چنين بر ما خطاب است از امير المؤمنين * ايّها الناس اتّقوا اللّه و ربّ العالمين )

( 1 ) در طريق مستقيم از قلّت اهل يقين * مىنشانى از چه رو گرد ملالت بر جبين ؟

اين جهان گسترده خوان است و جماعت دور سر * سيرى آن كمتر است و جوع و رنجش بيشتر

( 2 ) آنچه مردم را رسد سوط عقوبت از إله * دورى از طاعات باشد همچو ارضاء بر گناه

كرده شد پى ، ناقهء صالح بدست يكنفر * اخذ كرد امّا بليّه جملگى را سر بسر

بسكه مجموعا رضا بودند بر آن ماجرا * آن چنان باشد كه بانگ فعقروها بر ملا

ناگهان آمد بلاى كردگار لا ينام * طىّ زلزال زمين و صوت سخت مستدام

بر خروش آمد زمين و بر نوا همچون دمن * چون خروش گاو آهن زير پاى شخم زن

( 3 ) ( هر كه راه راست پيمايد نبيند از زوال * و آنكه در بيراهه ماند ( ما له الّا الضّلال )

( گر رضايت داد جمعى بر خطاى يكنفر * پاى جمعى در ميان باشد نه پاى يكنفر )

ماجراى كربلا با شمر ملعون چيده شد * نام قاتل ليك ( ناهى ) قاتلان ناميده شد )

پايان خطبهء 192