نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٩٨

خطبهء 190 در مورد نماز و امانت و زكات كه باصحابش وصيّت فرموده

امتناع از روى كوتاهى نبود و اقتصار « 1 » * بلكه از ثقل امانت بود ، جاى اعتذار

پس قبولش كرد انسان ظلوم و بىخرد * تا كشد اين بار سنگين را زاوّل تا لحد « 2 »

يَعْلَمُ خائِنَةَ الْأَعْيُنِ وَ ما تُخْفِي الصُّدُورُ « 3 »

( 8 ) نيك و بد مخفى نمىماند ز علم كردگار * آنچه از ما سر بر آرد روز روشن ليل تار

عالم كردار تابان شد ز كوچك تا بزرگ * جملگى بر اوعيان گردد ز نازك تا سترگ

جملهء اعضاءتان بر او گواهند آشكار * همچو اندام و جوارج عسكران كردگار

ديده بانانش ضمير و قلب و افكارست بس * عالم و دانندهء اعلان « 4 » و اسرارست بس

دفتر اسرار ما در پيش رويش ( ناهيا ) * هر زمان باز است و مفتوحه « 5 » عيان و بر ملا

پايان خطبهء 190


( 1 ) قصور ( 2 ) ته قبر ( 3 ) سورهء مؤمن آيهء 40 ( 4 ) آشكار ( 5 ) گشوده شده