نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٩٧

خطبهء 190 در مورد نماز و امانت و زكات كه باصحابش وصيّت فرموده

در ادامهء همين خطبه امام عليه السلام بزكات اشاره دارد

( 5 ) مايهء قرب است هر دو هم صلوة و هم زكات * زين جهت فرمود آن را هم ، مقارن با صلوة

هر كه آن را باز پردازد ز روى طيب نفس « 1 » * باعث رفع گناهان است و ستر عيب نفس

باعث آزادى جان است و دورى از عقاب * در اداى آن مؤدّى را نبايد اضطراب

( 6 ) حبّ ثروت ، بدتر آيد بهر مرد هوشيار * با مقام راسخ تقوا نباشد سازگار

وانكه پردازد همان را بر خلاف طيب نفس * مىشود انگيزه بر محو و افول زيب نفس

يا كسى از روى تبليس « 2 » و ريا پردازدش * در عوض مزد عظيم و اجر وافر خواهدش

پس در اين صورت چنين فردى بسنّت جاهل است * چونكه وى از شرط اخلاص و ديانت غافل است

از لحاظ اجر مغبون و عميقا نادم است * ( هر كه راهش همچنين باشد يقينا ظالم است )

در رابطه با مسائل امانتى كه به اصحابش وصيّت فرموده‌اند

از زكات آورد بحثى را و گفتا از نماز * در پى آن از امانت خواند فتوا بس دراز

( 7 ) آن امانت نيست غير از حكم و وحى ايزدى * در شريعت جاودانى در طريقت سرمدى

در اداى آن ببايد سعى و دقّت خرج كرد * هر كه اهلش نيست جانرا در مذلّت خرج كرد

عرضه گشته آن امانت بر سپهر « 3 » بيستون * بر زمين و كوه و دريا زير سقف نيلگون

نيست در محدودهء خلقت ز ارض و آسمان * اوسع « 4 » و اعلى و اعظم چيز ديگر بيگمان

آسمان با آن بزرگى و زمين با اين توان * كوهها با آن صلابت « 5 » دشت و دريا همچنان

بسكه اين تكليف را بر خود گرانتر يافتند * كز تقبّل امتناع « 6 » كردند و سر بر تافتند


( 1 ) روى تمايل ( 2 ) نوميدى ( 3 ) فلك ( 4 ) وسيعتر ( 5 ) سختى ( 6 ) منع كردن