نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٩٤

در مورد عظمت قرآن

يا شعاعى كه مباد آن را خموشى هيچگاه * يا چو فرقانى كه برهانش ندارد اشتباه

( يا چو بنيانى كه اركانش نگيرد انهدام * يا شفائى كه ندارد بيم و خوف استقام )

( يا جليلى كه به انصارش نيايد انهزام * يا چو حقّى كه به بنيانش نباشد انهدام

( يا منارى كه شعاع آن نيفتد از فروغ * يا جلالى كه جليل آن نيفتد از نبوغ )

در مورد عظمت قرآن

در مورد عظمت قرآن

( 19 ) معدن ايمان ، همانا اين كتاب منزل است * مركز و كانون ايقان ، و درخشان مشعل است

چشمه‌هاى دانش و ايمان و بحر علم آن * ريشه‌هاى دين اسلام و اساس حكم آن

بوستان عدل ايمان و حياض « 1 » و طارمش * وادى ايمان و دشت و سبزه‌زار خرّمش

پايدار و پاى برجا هست و محكم تا معاد * گر نمايند اهل دين از جان و ايمان اعتماد

مقصدى كه نيست آن را گمره و گم كرده راه * ژرف دريائى كه آبش كم نگردد هيچگاه

چون ، نشانيكه به آن راه رونده روشن است * يا جبالى كه بدان پاى عزيمت اهون است

شاهباز فكر و انديشه در آن پر ريخته * مرغ پر اوج خردها بال و شهپر ريخته

( اگر در قرآن تدبّر و انديشه نداريم هيچى در بنيان و ريشه نداريم )

( 20 ) پس مقررّ كرده قرآن را براى زندگى * عامل سيرىّ دانايان و رفع تشنگى

بر قلوب عالمان فيض و سرور و بهجت است * در سلوك صالحان راه كمال و عزّت است

داروئى كه بعد از آن ديگر ملال و رنج نيست * تابشى كه مثل آن در اين سراى پنج نيست

ريسمانيكه در آن دست تمسّك محكم است * يا حصاريكه ز بنيان و قواعد مبرم است

عزّت آن كس بود كه ارجمندش داشته * ايمن آنكس كه گامى سوى آن برداشته


( 1 ) حوضها