نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٨٤

خطبهء 186

چونكه تقوا صاحب خود را مهار متقن است * ضامن خير و سعادت بر شما و بر من است

پس تمسّك بر عقود استوارش واجب است * اين صميميّت به تحصيل حقائق موجب است

پايتان را مىرساند طرف اكنان الدّعه « 1 » * دست‌تانرا مىكشاند سوى اوطان السعه « 2 »

معقل محفوظ مىيابيد با آن رايگان * بر سرائر مىنشينيد ايمنان و جاودان

در همان روزى كه از غم باز ماند ديدگان * نيست قادر پلك را بر هم نشاند ديدگان

در همان روزيكه تاريكى بعالم غالب است * كلّ اموال جهانرا ، نى مدير و صاحب است

( 10 ) جان ز تن مهجور و تن در اضطراب و ماتم‌ست * هر دهانى بىبيان و هر زبانى ابكم « 3 » است

وانگهى كه كوههاى سر كشيده ناگزير * دفعتا باشند از اوج بلندى سر به زير

سنگهاى سخت‌شان افتند در جا چون سراب * مىنمايند از نقاط دور همچون جام آب

يا كه مىبينى همانند سرابا رقرقا « 4 » * صفحهء دنيا شود چون دشت قاعا سلمقا « 5 »

لا شفيع مستعان لا حيم دافع * ليس حام ليس عان ليس عذر نافع

( نيست يارى آشنا و نيست جارى با وفا * يا شفيعى خير خواه و يا رفيقى بىريا )

( زهد و تقوا ( ناهيا ) از عهد ديرين كيمياست * سينهء مولا على ( ع ) گنج ثمين و پربهاست )

پايان خطبهء 186


( 1 ) جاهاى اطمينان ( 2 ) اماكن فراخ ( 3 ) لال ( 4 ) درخشان ( 5 ) زمين هموار