نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٧٠

خصلت متّقين در روز

موجى از صبر و شكيبائى بجان گيرند و روح * روح ايشان مىخورد از علم و دانائى صبوح

دست نيكوكارى از ايشان برون از آستين * مىدرخشد جلوهء پرهيزگارى در جبين

خوف ايزد ، در رخ و اندام ايشان آشكار * كرده آنها را گه و ناگه سقيم و بىقرار

جسم ايشان را تراشيده ز باطن چون قداح « 1 » * ( كرده محروم از نشاط و خنده روئى يا مزاح )

مىكند بيننده ، ايشانرا مسّمى بر سقيم * حال انكه بهره‌مندند از مزاج مستقيم

نيست عيبى گر يكى بيننده گويد ( خولطوا ) « 2 » * چون كه ايشانند با امر عظيمى رو به رو

( آن يكى گر گفت ايشانراست سهمى از جنون * عيب نيست ، آرى ، شد ايشانرا قيامت در درون )

باعمال اندك راضى نيستند و از بسيار سير نمىشوند

( 11 ) راضى از اعمال اندك نيستند و از كثير * هر چه افزون‌تر بود هرگز نمىگردند سير

متّهم سازند نفس خويشتن را بر قصور * ( ترس ازينكه سركشد روى تكاسل از ثبور « 3 » )

در خصوص محشر از پروندهء خود مشفقون « 4 » * ( گر چه هستند از لحاظ بذل و احسان منفقون )

( مشفقند از اينكه اعمال و تمام ما حصل * احتياطا نيست مقبول خداى لميزل )

( 12 ) مدح شد گر فردى از ايشان بكردار نكو * خوف دارد زانچه مىگويند مردم حقّ او

اين سخن گويد كه من در ارتباط امر خويش * اى بسا داناتر و اولايم از اغيار بيش

گر چه من داناتر از غيرم بنفس خويشتن * اعلم است امّا خدا از من براى نفس من

آنگاه كه متّقى مدح شود چنين گويد :

خداوندا مرا نگهدار ، از مدحى كه موجب تفاخر و خود پسندى من شود

اى خدا اخذم مكن آنجا كه مدحم در ميان است * ( چون خطايا و گناهانم از ايشان در نهان است )


( 1 ) جمع قدح ، يعنى تير بىكمان ( 2 ) ديوانه شدند ( 3 ) هلاكت ترسناكان ( 4 ) . .