نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٦٩

خصلت متّقين در روز

( چاره مىجويند امروزه ، بروز رستخيز * چونكه آنجا نيست هرگز راه چاره يا گريز )

گر بناگه آيه‌اى ديدند امّيد آفرين * مىكنند احساس انوار بشارت در جبين

آيه‌اى كه اندران باشد نويد اشتياق * در نظر گيرند آن را از جهات اتّفاق

آيه‌ايكه مژدهء پاداش نيكو مىدهد * از لحاظ شوق بر ايشان تكاپو مىدهد

( آن چنان باشد كه اين پاداش نيكو در نظر * بس درختانند گويا بر ثمرها بارور )

( پس چنين پاداش نيكو هست نوعى ارمغان ) * آنچنانكه نصب عين است و به خوبى جاودان

تجسّم وحشتناك دوزخ ، در چشم انداز اهل تقوى

( خوف كيفر مىرساند جانشانرا اضطراب * مىوزد گويا عيان باد سمومى از عذاب )

گر بخوانند آيه‌اى در ارتباط اهل نار * گوش دل بر آن بخوابانند روى اضطرار

( مىپرد از دل زخوف نار دوزخ هوششان ) * مىرسد گويا صراخ اهل دوزخ گوش‌شان

( 9 ) ( پس زخوف اين عذاب ، ايشان ز روى اعتقاد * روى مىمالند بر خاك ، هر مسا و بامداد )

قدّشانرا منحنى سازند شب‌ها بر ركوع * در تقرّب چهرهء ايشان مشخّص در خضوع

بر زمين مىگسترند اعضاء سبعه در سجود * ( محو ايزد بود و بس ، گويا در ايشان هر چه بود )

( در سر اعضاء سبعه هست پيشانى عيان * نوك ابهام دو پا و دستها و زانوان )

طالب آزادى اعناق خويش‌اند از خدا * تا نسازند جان‌شانرا بر عقوبت مبتلاء

و امّا النّهار فحلماء علماء ابرار اتقياء . . .

آنگاه كه غشاء شب بر كشيده شد و دامن ضياء روز گستريده گشت ، متّقيان :

دانايانند و بردباران : و نيكو كارانند و پرهيزگاران

خصلت متّقين در روز

خصلت متّقين در روز

( 10 ) روز روشن چون شد و خورشيد تابان بردميد * اتقياء را بر دميد از نو شعاعى از اميد