نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٦٨

عظمت خدا در چشم انداز اهل تقوى

( ديدهء فرزانگان بينند ايشانرا شريف * بين خلق آشنا بر حق ، مسمّى بر عفيف

( واژهء عفّت چنان گشته در ايشان ريشه‌اى * كاحتمال آن نمىگنجد به هيچ انديشه‌اى )

صبروا ايّاما قصيرة اعقبتهم راحة طويلة . . . صبر يكى از صفات جليلهء اهل تقوى است

( 7 ) با شكيبائى بپايان مىرسانند عمر خويش * چند روز كوته آن را نانگارند بيش

صبر را در كار مىگيرند چندى در جهان * اختيار آرند بعد از آن رفاه جاويدان

( در پى اين عمر پربار و حيات سودمند ) * ( جنّت جاويد خواهد زد بايشان نوشخند )

( پس چنين صبرى كه ايشان در دل اندر داشتند * در تقرّب نام خود را در سماء افراشتند )

اين تجارت بود حقّا بهر ايشان پر ثمن * تا خدا ممكن نمود از راه رأفت بىمحن

( بسكه ايشان در عبادت چهره سودند آستان * بهرشان فرمود ايزد راه خوشبختى نشان )

روى نيرنگ و ريا دنيا بايشان رونمود * ليك ايشانرا ارادت جز بطرد او نبود

( خدعهء او را نخوردند و نكردند اعتماد * تا به سختى در كمند افتند در اين امتداد )

گر زمانى كرد ايشانرا گرفتار و اسير * فديه مىدارند جان ، در راستاى اين مسير

رنج دنيا را بتن گيرند آسان در نظر * تا رها سازند جان خويش ، در اين رهگذر

لذّت تهجّد ( نماز شب ) در مذاق تقوى پيشگان

( 8 ) چون شب آيد روى پا ايستند قائم بر نماز * از خدا خواهند از راه تضرّع هر نياز

( رنج افزون تهجّد را ، تحمّل مىكنند ) * در تلاوت ، روى انديشه تأمّل مىكنند

از ره تدبير ، در خلقت تفكّر مىكنند * آنچه مىخوانند از قرآن ، تدبّر مىكنند

خويش را اندوهگين سازند با آيات آن * ميكنند از پيش ، تحصيل دواى درد جان

( با طريقى كه عمل را با تلاوت هم كنند * زخمهاى احتمالى را به آن مرهم كنند )