نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٦٥

خطبهء 184 معروف به خطبهء همّام

خطبهء 184 معروف به خطبهء همّام

خطبهء 184 معروف به خطبهء همّام

( اين خطبه را قبلا نيز با وزن فعول فعول فعول فعول نوشته‌ام )

( از گروه عابدان در عهد مولا مرتضى * بود فردى نام او همّام و مرد خوش لقاء )

( مىنويسم بر شما ياران زورى اهتمام * خطبه‌اى با نام او آنجا كه فرمودند امام ( ع ) )

گفت روزى بر امام ، آن مرد روشندل چنين * يا على بر من بفرما وصف و مدح متّقين

آن چنان فرما كه مىبينم عيانا در نظر * ( اى امام نيكمحضر اى امام خوش گهر )

پس تثاقل كرد امام زنده ياد و مستطاب * تا چه خواهد گفت بر همّام عابد در جواب

( 1 ) ثمّ قال ( اتقّ اللّه و احسن ) در بيان * ( تا كه همّام از چنين گفتار گردد شادمان )

ليك او قانع نشد با اين بيان دلنواز * ( روى سوگند و قسم دم زد مكرّر بر نياز )

( سورهء شانزدهم بر آن اشارت مىكند * نصرت حق را بنيكويان بشارت مىكند ) « 1 »

در پى اصرار همّام ، آن امام مهربان * حمد ايزد خواند و اعزاز پيمبر ( ص ) آن زمان

بر رسول پاكدامن تهنيت خواند آن جناب * ضمن اين تدبير ، بر همّام گفتا در جواب

حمد و ثناى خدا ، در زبان و بيان مولا علىّ المرتضى

( 2 ) در پى مدح و تحيّت بر رسول مصطفى ( ص ) * اين چنين فرمود ، آن مولاى پاك و با وفا

خلق كرده خلق را خلّاق عالم در جهان * ليك مستغنيست از طاعات آنها ضمن آن

ايمن است از هر گناهى كه از ايشان سر زند * ( همچنان از معصيت‌هائى كه پنهان سر زند )

چونكه او را نيست آزارى ز جرم اين و آن * ( گاه باشد آشكارا ، گاه باشد در نهان )


( 1 ) آخرين آيهء سورهء نحل ، آيهء 128 ، إِنَّ اللَّهَ مَعَ الَّذِينَ اتَّقَوْا وَ الَّذِينَ هُمْ مُحْسِنُونَ