نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٦٣

توصيفى از صفات حميدهء متقين

از نور حقّ خارج نشود و بظلمت باطل داخل نگردد

( 19 ) نپويد ره باطل و بىنسق * همانگونه كه سر نپيچد ز حق

سكوتش نشانى ز غم نيست و بند * چو خندد صدايش نباشد بلند

چو بر ضدّ او كس بود ملتطم « 1 » * كند صبر تا حق شود منتقم

ز دستش همى نفس ، در ذلّت است * ولى مردم از وى خوش و راحت است

كشد نفس را بهر يوم المحن * كه راحت كند خلق را خويشتن

تباعد نمايد گر از مردمان * بود بعد او همچو از ناكسان

چو نزديك آيد بخلق خدا * بعنوان رحم است و لطف و رضا

نه او راست دورى ز روى مرض * نه نزديكيش بر سبيل غرض

فصعق همّام صعقة كانت نفسه فيها . . .

همّام با آن مواعظ دلنشين و دلنواز امام عليه السّلام بيهوش افتاد و جان بجان آفرين تسليم نمود

در افتاد همّام و بيهوش ماند * تن از مرغ روحش فراموش ماند

سپس گفت مولا عليه السّلام * از اين داشتم خوف بهر همام

بگفتار جان پرور افزود باز * كه اين مىكند وعظ ، بر اهل راز

( 21 ) ( فقال له قائل ) در ميان * ( فما بالك ) اى امير جهان

تو چونى در اين پند و گفتار خويش * كه اعلان كنى طىّ كردار خويش

بر آن مرد ( قال عليه السّلام ) * كه اى دام گير اى شيطان بكام

( 22 ) ز معبود وقتى است بر هر اجل * نباشد تعدّى بر آن محتمل

اجل را سبب باشد اندر ميان * كه پاى تجاوز نباشد از آن


( 1 ) خروشان