نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٦٢

توصيفى از صفات حميدهء متقين

دل و قلب او خاشع كردگار * به اميال و امال خود بردبار

شكمبارگى محو و محكوم اوست * امورش همه پاك و سهل و نكوست

ز اشرار و فجّار ، دينش مصون * يل نفس او از تعدّى برون

كند خشم خود را هماره فرو * عزيز است بر خلق و زيبنده خو

بخيرش همه خلق امّيدوار * از او خوف آزار و ايذاء مدار

متّقى در ميان غافلين جزو ذاكرين است

( 17 ) اگر همجليس است با غافلين * نباشد در آن صحنه از جاهلين

جوانمرد و عافى و بخشنده اوست * ز جور كسان در گذارنده اوست

و گر با شكوران بود همنشين * نباشد در آن جمله از غافلين

ببخشد بر آنكس كه منعش نمود * بچسبد مر آن را كه قطعش نمود

ز فحشا برى باشد او را زبان * ضمين است بر گفته درج دهان

از او منكر و نكبت اندر غياب * محاذات چشم است كلّ ثواب

جلودار خير است و آداب خوب * حذر دارد از شرّ و شين و عيوب

( 18 ) دلى دارد اندر شدائد وقور * فراخائى « 1 » اندر مكاره صبور

شكور است اندر رخاء و رفاه * نكوبد كسى را بسوط « 2 » گناه

نافتند ره دوست اندر خلاف * نپرسيده حق را كند اعتراف

گر او را وديعه سپارند و مال * نگرداندش ضايع و پايمال

ندارد فراموش ، ياد آورى * نبندد لقب بر كسى ديگرى

نخواهد بهمسايگانش زيان * شماتت نجويد به اين و به آن


( 1 ) گشادگى و تحمّل ( 2 ) تازيانه