نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٦١

توصيفى از صفات حميدهء متقين

( 12 ) اگر مدح گردد يكى در ميان * بلرزد تن از كثرت خوف آن

كه داناى خويشم من از غير من * خدا نيز داناتر از من به من

خدايا بمدحت عذابم مكن * بگفتار مردم عقابم مكن

از آن برترم كن كه پندار خلق * ببخشا ز جرم نهان زير دلق

علائم تقوى ، در چهرهء تقوا پيشگان

( 13 ) نظر گر نمائى بتحقيق بيش * توانا ببينى در ايمان خويش

كه در حين خوشروئى ، انديشمند * ز ايمان و تقوى چو كوه بلند

حريص تعلّم ، حليم و صبور * دو پاى ، از گليم مىندارند دور

برد در عبادت تواضع به كار * تجمّل كند همره افتقار

شكيباى هر سختى و شدّت است * هواخواه قانون حليّت است

دل اندر هدايت قرين نشاط * طمع را در او نيست بزم و بساط

( 14 ) كند همچو شايسته مردان عمل * دلش ليك در اضطراب و وجحل

كند روز را شب بشكر خدا * چو شب را سحر صرف ذكر خدا

ببيتوته آرد ليالى بسر * ز ترس خدا ، شاد خيزد سحر

هوايش همان ترس از غفلت است * سرورش ز بسيارى رحمت است

در مكاره ، دعوت نفس را اجابت نمىنمايد

( 15 ) اگر نفس ، او را بلذّت كشد * محال است از او اجابت كند

بود قرّت العين او لا يزول * در آن است زهدش كه دارد افول

به او حلم و دانش رفيق شفيق * كند قول را با عمل منطبق

( 16 ) همى بينى او را قريب الامل * همان سان كه باشد قليل الزّلل