نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٦٠

توصيفى از صفات حميدهء متقين

بگيرند از آن ، داروى درد خويش * بر آرند هم مرهم قلب ريش

چو پيش آيد آيات ترغيب و شوق * تامّل نمايند از روى ذوق

طلبكار آنند با گوش جان * نداى خدا نصب ابصارشان

و گر آيهء خوف آيد بپيش * نهندى بر آن مسمع قلب خويش

زفير جهنّم ته گوش‌شان * شهيقش نگردد فراموش‌شان

دل اندر ليالى به ياد خدا * على رغم آمال بىمحتوى

قامت ايشان در حال ركوع مانند كمانه است

( 9 ) كمربند اوساط محكم كنند * به قصد عبادت ميان خم كنند

دو انگشت پا و اكفّ و جباه * كف زانوان ، وقف ، بهر إله

زيزدان طلبكار فكّ رقاب * پريشان و مضطر ز خوف عقاب

تصويرى روشن ، از حالات روز متّقين

( 10 ) ولى روزها عالم‌اند و حليم * ثناگو و انديشمند و حكيم

تراشيده خوف خدا جانشان * تراشيدن تير ، قوس و كمال

مريضند در ديدهء ناظران * ندارند ليك از سقات نشان

بلى زار و آشفته‌اند و سقيم * چنين كردشان

خوف امر عظيم

لا يرضون من اعمالهم القليل

( 11 ) نباشند راضى به اعمال كم * ندانند بسيار را مغتنم

ملامتگر خويش و نفس چموش * ز اعمال خود در فغان و خروش