نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٥٩

توصيفى از صفات حميدهء متقين

نپوشند جز كسوت اقتصاد * تواضع برفتارشان جلوه داد

تقرّر كند بيخ اسماعشان * على العلم معقول و انواع آن

چنانند در سختى و ابتلاء * كه اقوام آسوده اندر رخاء

و لو لا الاجل امر ربّ جليل * به ترك جهان سخت بودند عجيل

برحلت همى داشتندى شتاب * ز شوق ثواب و زخوف عقاب

( 5 ) خدا بس بزرگ است در بين‌شان * صغيرند مخلوق ، در عين‌شان

همين متّقين و بهشت برين * چو آن كس كه بيند به عين اليقين

مثل بين اين قوم و صالو الجحيم * كمن ينبذ فى سواء الجحيم

( چنان بيند آن را كه در پيش روست * كه برخورد ، آن تن بر آرد ز پوست )

قلوبهم محزونة و شرورهم مامونة . . .

قلب‌شان معطوف معبود است و شرّشان مأمون مخلوق

( 6 ) دل آكنده دارند از حزن و غم * ز ايشان نه بينند مردم الم

تو مىبينى اجسادشانرا نحيف * ولى خواست و حاجاتشان را خفيف

( 7 ) عفيفند و صابر در اين عمر چند * كه اندر پىاش راحت دلپسند

همى بهره گيرند از عمر خويش * خدا ز انچه ميسور كرده ز پيش

چو دنيا ارادت كند روى خوش * به ايشان ، كنند عزم او را خموش

چو بند اسارت زند يا كمند * ز جان‌ها به او بذل فديت كنند

ترسيمى ، از بيتوته و شب زنده‌دارى متّقين

( 8 ) قدم در ليالى بهم بر نهند * زاجزاى قرآن تلاوت كنند

تلاوت بعنوان رتل و تميز * كه محزون كند نفس و جان عزيز