نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٤٨

خطبهء 181 ( در مدح و ثناى حضرت باريتعالى و قدرت و توانائى او و ترغيب به تقوا و اعراض از دنيا ) .

آن عزيزانى كه خود بستند با هم عقد مرگ * ( تا كه ريزند از اعادى خاك ميدان چون تگرگ )

( ليك آخر جملگى گشتند در خون غوطه‌ور * جان خود كردند بر آئين و دين خود سپر )

رأس‌شان بعد از شهادت بر سلاطين برده شد * ( بر حضور فاجران زشت آئين برده شد )

« نوف بكالى گويد پس از اين كلام امام عليه السلام با دست خود بريش مبارك زده و گريه كرد و فرمود »

( 28 ) آخ از آن اخوان و ياران عزيز و هوشيار * كز دل قرآن تدبّر كرده گشتند استوار

در خصوص واجبات انديشه در دل داشتند * در عمل پرداختند و ما بقى بگذاشتند

زنده شد با دست آنها ، راه و رسم انبياء * محو شد با مشت ايشان هر خلاف و انحناء

وانگهى كه دعوتى آمد به ايشان بر جهاد * طبق رأى پيشوا كردند بر آن اعتماد

ثمّ نادى باعلى صوته پس از آن بآواز بلند فرياد زد - الجهاد - الجهاد عباد للّه .

( 29 ) من شما را بر جهاد و جنگ دعوت ميكنم * اى عباد اللّه ، به استغناء هدايت مىكنم

آنچه افزون مىنمايد اعتبار اجتهاد * الجهاد الجهاد الجهاد الجهاد

باخبر باشيد من تجهيز لشكر مىكنم * ( حمله را بر دشمن بدكيش از سر مىكنم )

هر كه دارد بر چنين سوداى عظمى عزم جزم * بايدى آماده گردد بىمحابا بهر رزم

نوف بكالى گويد ( در سازماندهى اين گونه تصميم جدّى گرفت )

پس حسين ابن على را كرد ، مير ده‌هزار * قيس را هم چون حسين خود ، امير ده‌هزار

با ابو ايّوب انصارى سپاهى مثل آن * غيرشان را هم به اعدادى مشابه همچنان

خوشتن هم داشت بر صفّين ، قصد بازگشت * ليك در آن وقت وضع كار ، بدتر مىگذشت