نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٤٦

خطبهء 181 ( در مدح و ثناى حضرت باريتعالى و قدرت و توانائى او و ترغيب به تقوا و اعراض از دنيا ) .

بر حقايق رخنه كرده از امامت سر زده * در نبوّت ريشه كرده در وصايت بر زده

شرط آن را گر كنيد از من سؤال و مسئلت * در جوابش گويم ، اقبال و تفرّغ ، معرفت

اينكه گفتم گوهر انفس همانا حكمت است * ( پيش ارباب خرد بر فرط ايمان حجّت است )

علم حكمت بوده مفقودى براى آن جناب * زين جهت آن را طلب كرده ز روى انتخاب

باز هم انديشه‌اش آن بود و غير از آن نبود * بسكه آن گم گشته‌اى از مؤمن و فرزانه بود

( وجود امام زمان ( عج ) در پشت سرا پرده‌هاى غيبت )

( 22 ) آن گهى كه دين ايزد در حصار غربت است * آن امام غائب هم در تنگناى عزلت است

او نهان است و نمىآيد به ظاهر بر انام * ( جز كه او را باشد انصار حقيقى بر قيام )

( تا تباهى و فساد افزون و فتنه ظاهر است * مكتب احمد ( ص ) ضعيف و قوم اعداء قاهر است )

دين بسان اشتر رنجور دم جنبانده است * پيش گردن را به ظاهر بر زمين چسبانده است

( يا بتعبيرى دگر قرآن به زانو در رسد * بهر خون سرخ او صد مشت زالو در رسد )

( پيروان واقعى او را نيابند اجتماع * در ظهور خويش خواهد داشت رنگ امتناع )

او كه باقيمانده‌اى هست از اعزّا اوصياء * جانشينى بر خلائف از سليل « 1 » انبياء

بارالها در امان دارش بنصرت در ظهور * ياريش فرما و مىفرما ز اهل فتنه دور

( باز فرمايش مولى ( ع ) در مورد پند و اندرز بمردم توأم با گلايه و مذمّت )

( 23 ) گر شما بوديد با من هم مرام و همكلام * ( حلا مىشد مشكل اسلام ، با اين اهتمام )

من بدلسوزى شما را پند كافى گفته‌ام * بهر ارشاد شما اندرز شافى گفته‌ام

پندهائى كه پيمبرها به امّت گفته‌اند * در طريق رهنمائى و محبّت گفته‌اند


( 1 ) صاف كشيده شده