نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٤٥

خطبهء 181 ( در مدح و ثناى حضرت باريتعالى و قدرت و توانائى او و ترغيب به تقوا و اعراض از دنيا ) .

با وجود اينهمه امكان و بسط اقتدار * باز مرگش كرد سوى سرنوشتى رهسپار

تيرهاى نيستى افكند او را از دوام * آنزمان كه يافت او را رزق مقسوم ، اختتام

خانه‌ها خالى از او ماند و فضاى آن ديار * ديگران ميراث او را در گرفتند اختيار

( اگر عبرت بگيرى عزّت مىيابى و الّا . . . )

( 20 ) جاى عبرت بادتان آنان كه قبلا رفته‌اند * بنگريد آنها چگونه ترك دنيا گفته‌اند

در كجا هستند اهل كبر و نخوت برقرار * در كجا دارند فرعون و جنودش در مزار

در كجايند همچنان اولاد آن‌ها ؟ نيستند * ( مرقد و خاك لحد ، بر حالشان نگريستند )

در كجا هستند آن اصحاب رسّ بدسرشت * ( در كجا دارند آن جالوت و هامان سرنوشت )

« امام عليه السلام در سرگذشت اصحاب رسّ چنين مىفرمايد »

آن گروهى كه صنوبر را ستايش مىنمود * در زبان آواز قتل انبياء را مىسرود

سعى آن‌ها بود در اطفاء « 1 » نور انبياء * آن چنان كه بود در احياء رسم اشقياء

شيوه‌هاى انبياء را زير پا بگذاشتند * ليك رسم ظالمان را پاى بر جا داشتند

پس كجايند آن سلاطينى كه لشكر داشتند * صد هدف ، صد آرزو ، صد شور در سر داشتند

هر كجا لشكر كشيدند و سپاه انگيختند * منهزم كردند هزاران را و برهم ريختند

پيروانى جمع كردند و به خود پرداختند * راه‌ها را دوختند و شهرها را ساختند

قد لبس للحكمة جنّتها . . . امام زمان عج سپر حكمت ( علم بحقايق را ) پوشيده است

( 21 ) او به خود پوشيده از علم الوهت يك سپر * آن چنان علمى كه در توحيد باشد مستقر


( 1 ) خاموش كردن