نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٤١

خطبهء 181 ( در مدح و ثناى حضرت باريتعالى و قدرت و توانائى او و ترغيب به تقوا و اعراض از دنيا ) .

يا كسى كه در الوهيّت بزرگش بشمرد * در صراط مستقيمش با تطوّع « 1 » ره برد

با سپاس و حمد شايان روى ، بر او آورد * ملجأى جز او نيابد تا كه او را بگرود

( 5 ) او كه زائيده نشد از هيچ مامى يا پدر * تا كه در عزّت ، شريك آن دو باشد مستمر

همچنان فرزند بر او نيست تا بعد از وفات * ارث بر فرزند ماند يا وجوه باقيات

قدمتى بر او ندارد طىّ اين خلقت ، زمان * نه مكان او را فرا گيرد نه سود و نه زيان

بلكه آنچه روشن است از نظم و حكم استوار * هستى او را پذيرفته خردها آشكار

( مجموعهء عالم آفرينش تابع قانون لا يتغيّر پروردگار عالمند )

( 6 ) از دلايل آنچه او را هست عالم يك گواه * باشد همچون آسمانها بىستون و تكيه‌گاه

خواند آن‌ها را خدا بر امر خويش و بر قضاء * دعوتش را جملگى بستند عقد ارتضاء

خواست آنها را دهد از هستى و ايجاد رنگ * آنزمان تسليم گشتند عاجلانه بيدرنگ

( 7 ) گر نبود اقرار آنها بر ثبوت كردگار * پس نمىماندند آنسان در بزرگى بر قرار

گر نمىكردند اذعان بر وجودش آنزمان * پس نمىبود آنچنان جاى ملائك آسمان

جاى بالا رفتن گفتار نيك عاشقان * مستقرّ و موضع كردار ناب مشفقان

( 8 ) اخترانش را بعنوان دليل و رهنما * برقرار آورد در اطراف عالم در سماء

تا به آنها راه يابد در ليالى « 2 » راحلان * يا كه سرگردان نماند در صحارى راجلان « 3 »

نور آنها را نپوشاند ، سواد ليل داج * يا كه از آنها نمىكاهد رواج و ابتهاج

ظلمت شب را نباشد استطاعت هيچگاه * تا در آن پنهان بماند نور نجم و نور ماه

فسبحان من لا يخفى عليه سواد غسق داج . . . بر خدا پوشيده نيست سياهى شب


( 1 ) بدلخواه ( 2 ) شبها ( 3 ) پيادگان