نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٤

خطبهء 2 از خطبه‌هاى آنحضرت عليه السلام كه پس از برگشتن از جنگ صفّين بيان فرموده

دين حق را بنيه و ايمان و ايقان را ستون * ( سقف نيلوفر ، بدون آن عزيزان واژگون )

گمرهان و از طريق حق بدور افتادگان * سوى ايشان ميشتابند همچنان واماندگان

علم و توحيد هر دو با آنان عجين و درهم است * ( كلّ اسرار و نهانىها به ايشان ملهم است )

معجزات حقّه دارد بهر ايشان انحصار * حقّ ايشان است عرفان ، در ممرّ روزگار

آنچه پيغمبر ( ص ) بمورد در وصيّت گفته است * ( گوهر تحكيم آن ، در صدر ايشان خفته است )

همچنان حسن قرابت بين ايشان ثابت است * ( و آنچه پيغمبر معيّن كرد هر آن ثابت است )

ارث بردن زان وجود پاكياد و مهربان * بر امامان بوده روشن همچو ماه آسمان

( جائرين كردند امّا حقّشانرا پايمال * اى دريغا بر چنين قوم شرور و بدمآل « 1 »

آنگاه كه دست غاصبين خلافت ، از آن بريده شد حقّ بسوى اهلش برگشت . و فرمايش امام ( ع ) مبنى بر ( رجع الحقّ الى اهله ) تحقّق يافت .

( 16 ) پيش از آن از صاحب مسند خلافت غصب شد * از سزاوار چنين كرسى رياست غصب شد

حق بسوى اهل خود برگشت بعد از انتظار * آنچنان كه آسيا سنگى بچرخد در مدار

جاى خويش افتاد بعد از طىّ بيست و پنج سال * آنچنان جائى كه قبلا داشت از آن انتقال

منزوى شد ( ناهيا ) هر چند مولا مرتضى * ليك بيرون كرد حق را از حصار انزوا

پايان خطبهء 2

( 1 ) مآل بازگشتگاه