نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٣٧

خطبهء 179 ( از سخنان آنحضرت در رابطه با سرزنش به اصحاب خود )

آنچه را كه مىنموديد از دهان خود برون * نرم و شيرين و گواراتر نمودم در درون

آنچه را كه از جهالت زشت و بد پنداشتيد * حسن آنها را بگفتم ناروا انگاشتيد

كاش اعمى ، بود بينا و همى ديد اين جهان * كاش خفته ، بود بيدار و ز غفلت در امان

( من كه شرط رهنمائى را بجاى آورده‌ام * گر ندارد كور بينش ، خفته بيدارى ، چه غم

( گفته‌ام شرط بلاغت را عيان و آشكار * مر شما را خير خواهم اى گروه نابكار )

( 7 ) وه چه جاهل بر حق و نادان به احكام خداست * آن گروهى كه معاويّه به آنها پيشواست

( وه چه نادانند و هم مقرون بخشم كردگار ) * توده‌اى كه عمرو عاصى داشتند آموزگار

( ناهيا ) دلسوزى مولا بعالم شامل است * خاصّه بر آن كه بفرمانش مطيع و عامل است

پايان خطبهء 179