نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٣٢

خطبهء 177 از سخنان آن حضرت در اوّل خلافت خود راجع به اوصاف خداوند سبحان و مدح حضرت رسول ( ص ) و اندرز به شنوندگان .

( فترتى كه در زمان جاهليّت اوج داشت * جهل و نادانى در آن بحر مشوّش ، موج داشت )

گر شما را باز گردد شيوهء پيغمبرى * باز مىيابيد آسان راه و رسم رهبرى

نيست بر من نيز غير از سعى و كوشش در صلاح * تا كشم پاى شما را از تباهى بر صلاح

( مىدرخشد آن زمان شمس هدايت بر شما * هست بعد از اينهمه زشتى ، سعادت بر شما )

( كارهاى زشت‌تان در عهد بوبكر و عمر * يا كه عثمان جملگى در ذهن هست و در نظر )

گر تمايل بهر كشف آن جرائم داشتم * مىنمود ، ليك روى مصلحت ، بگذاشتم

( چشم پوشى كردم و بر عفو كردم اهتمام * تا عمل كردم حديث عفو بهتر كانتقام )

آنچه رفته سستى و زشتى و اهمال « 1 » از شما * گر انابت بودتان باشد توجّه از خدا

يا على بر قوم غافل خير خواهى لازم است * قدرى از آن خير خواهى هم ( بناهى ) لازم است

و عليك الفضل الصلواة يا امير المؤمنين پايان خطبهء 177


( 1 ) مهمل بودن