نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٣٠

خطبهء 177 از سخنان آن حضرت در اوّل خلافت خود راجع به اوصاف خداوند سبحان و مدح حضرت رسول ( ص ) و اندرز به شنوندگان .

نيست همتائى مر او را در وجود و كنه و ذات * هستى او را نباشد جاى شكّى فى الحيات

اين شهادت را كه دادم از يقين سر مىكشد * مثل آن كس كه شهادت را ز باور مىكشد

آن زمانكه نيّتش ممدوح و قلبش صادق است * باطنش بيرون ز تلبيس « 1 » و يقينش فائق است

از شوائب « 2 » خالص و از خود نمائى دور تر * از رذالت پاك و از فخر و ريا مهجورتر

( 3 ) هم شهادت مىدهم اينكه رسولش احمد ( ص ) است * اشرف خلق است و بر عالم امين و امجد « 3 » است

( در نبوّت رنج برد و از اعادى « 4 » غصّه خورد * تا كه در درياى مرضات « 5 » الهى غوطه خورد )

منتخب ، در عالم هستى بهستى افتخار * در بيان حكم ايزد مير و صاحب اختيار

لطف بيچون خدا دارد برايش اختصاص * منتخب شد تا رساند حكم سوى جمع و خاص

گشت راه راستگارى با وجودش آشكار * ( هر كه در اين ره قدم برداشت آمد رستگار )

روشن آمد ظلمت كورى به مهر طلعتش * راه گمراهى عيان شد با فروغ رحمتش

ايّها الناس إنّ الدّنيا تغرّ المؤمّل لها . . . اى مردم ، دنيا ، آرزومند و اعتماد دارنده به خود را مىفريبد

( 4 ) اتّقوا اللّه الّذى انتم اليه ترجعون * اى خوشا طوبى « 6 » كسى را كه خدايش رهنمون

مىفريبد آرزومند شما را اين جهان * آن كه بر او مىنمايد اعتماد و ائتمان

( آن كه روز مكنت اندوزى به او دلباخته * عاقبت با شيوهء نيرنگ بر وى تاخته )

( و آنكه روى خود نمائى رخت بر تن دوخته * دير ناكرده بنار يأس و حرمان سوخته )

( و آنكه با او در نهان ، عقد محبّت بافته * با همان انگيزه بر قلبش تسلّط يافته )

( 5 ) مر خدا را مىخورم سوگند روى اعتماد * از درون و عمق دل دارم برايش انقياد

زائل از قومى نگرديده فراخ زندگى * جز كه از گردن برون كردند بند بندگى


( 1 ) پوشانيدن حقّ ( 2 ) آلودگيها ( 3 ) بزرگوار ( 4 ) جمع اعداء ( 5 ) خشنودى ( 6 ) مؤنّث اطيب ، پاكيزه‌تر ، خير و سعادت