نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦١٥

خطبهء 173 دربارهء طلحة ابن عبيد اللّه

خطبهء 173 دربارهء طلحة ابن عبيد اللّه

خطبهء 173 دربارهء طلحة ابن عبيد اللّه

( هنگاميكه خبر رسيد طلحه و زبير به طرف بصره حركت كرده آن بزرگوار را بجنگ تهديد مىنمايند )

( 1 ) تاكنونم هيچ تهديدى نبود از جنگ و حرب * همچنان از سيف برّان و فرود تيغ و ضرب

آنچنان كه وعده‌ام داده خداى ذو الجلال * در دلم خوفى مباد از دشمنان بدخصال

( خوف بر آن كس بود كه از گزند و بيم جان * همچو طلحه سوى بصره مىشتابد بىامان )

( 2 ) مر خدا را باد سوگند او نكرده اين شتاب * تا كه در خونخواهى عثمان بيايد در حساب

او همى ترسد كه مردم مىنمايند اين گمان * كاو يكى از قاتلان ابن عفّان است ، هان

در ميان قاتلان ، چون او نباشد هيچكس * ( اى دريغ از ناقضين عهد و قوم بوالهوس )

خواست با لشكركشى و جمع نيرو در جمل * كار را مشكوك سازد بين مردم در عمل

خواست با خونخواهى عثمان بگيرد كام را * ( از لذائذ سركشد بر حلق ، نوشين جام را )

طلحة ابن عبيد إله يكى از سه كار زير را كه حقّ از آنها بيرون نبود انجام نداد .

( 3 ) پس قسم دارم خدا را صادقانه بىريا * طلحه فرزند عبيد اللّه مرد بىوفا

او اگر مىكرد عثمانرا يكى از اين سه كار * بود شايان و ستوده روى حقّ و اعتبار

ابن عفّان گر ستمگر بود و مرد بدخصال * آنچنان كه داشت طلحه در گمان و در خيال

بود لازم كه دهد با قاتلانش دست هم * همرهان خويش را بيرون نمايد از رقم

ليك او با علم اينكه ابن عفّان ظالم است * بر عليه او نكرد از آستين خويش دست

كرد او با قاتلانش اختلاف و دشمنى * تا كه خونخواهى نمايد با كمال ايمنى