نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦١٣

خطبهء 172 ( در مدح پيمبر اكرم ( ص ) و اشاره بوظايف امامت و ترغيب بپرهيزگارى و مذمّت از دنيا ) ( امين وحيه و خاتم رسله و بشير رحمته )

بهر سختىها شكيبا بر حقائق آشنا * خلق را پيدا و پنهان سوى ايمان رهنما

( جنگ ما با ياغيان اهل قبله جهل نيست * اين روش جز بر مراد اهل بينش سهل نيست )

حالا امام عليه السلام مسلمانان را دوباره و چند باره بفرمانبرى و اطاعت از رهبريّت دعوت مىفرمايد .

« فامضوا لما تؤمرون به وقفوا عند ما تنهون عنه »

( 7 ) پس بجاى آريد آنچه حكم بر آن مىشويد * ورنه از انجام كار خود پشيمان مىشويد

هكذا هر آنچه كز آن منع گشتيد آشكار * ( دور تر باشيد و مىباشند قوم هوشيار )

براى اينكه مسلمانان امر بمعروف و نهى از منكر را درست بشناسند و از روى شناخت تحويل گيرند مىفرمايد .

در قبول و ردّ هر كارى تأمّل لازم است * اى خوشا آنكس كه تحقيقش نمود و حازم « 1 » است

پس چه حاجت مر شما را ضمن كارى بر شتاب * منتظر تا آشكار آيد بسان آفتاب

تا نفهميد امر و نهى رهبرى را روى حق * در جهالت ماندگاريد و بنقمت مستحق

آنچه را كه از جهالت منكر آن مىشويد * متّكى بر خويش و بر عقل پريشان مىشويد

حقّ تغييرش بما مربوط و بر ما عطف باد * ( گر شما را هست بر ما اعتقاد و اعتماد )

اى بسا انكار چيزى كه قبولش واجب است * واى بسا مقبوله‌اى كه بر تباهى موجب است

الا و انّ هذه الدّنيا التى اصبحتم تتمنّونها و ترغبون فيها . . . دنيا ، خواهان خود را گاه راضى و گاه خشمگين مىنمايد . . .


( 1 ) محتاط