نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦١٠

خطبهء 171 در بعضى از صفات خداوند سبحان

( پس زبير و طلحه و جمع كثيرى از سپاه * باز هم او را كشانيدند سوى اشتباه )

( جملگى گفتند حاشا نيست حواب اين مكان * با شهادت‌ها برايش حاصل آمد ائتمان )

با گواهى دادن هفتاد مرد منحرف * عايشه گرديد از تصميم قطعى منصرف

طلحه و زبير حلال‌هاى خود را در خانه باز گذاشته و با عايشه در سفر جمل همراه بودند

همسران خويش را در خانه‌ها بگذاشتند * ليك با خود آن زن غدّاره همره داشتند

آشكارا ساختند او را بخويش و ديگران * در ميان پيروان و قوم و جمع بيكران

( 6 ) تا كه در بصره رسيدند آن سپاه كينه‌ور * بر سر خزان مال و ساكنين بادغر « 1 »

غير از ايشان فوج بسيارى ز اهل آن ديار * در كمند آن سپاه ناسپاس و نابكار

( توده‌اى مقتول گشتند و گروهى در عذاب * عدّه‌اى محبوس و مسجون در رهين اضطراب )

آن سپاه ناجوانمرد موى سر و ريش و مژه و ابروى عثمان ابن حنيف را كنده از شهر بيرون بردند . در راه بملاقات حضرت نايل شد ، آن بزرگوار بر او گريست و فرمود از پيش ما پير رفته حالا جوان باز آمدى . ( پس در اثر ظلم و ستم اصحاب جمل چنين مىفرمايد . )

( 7 ) بر خدا سوگند اگر مجموع و كلّ اين سپاه * از همه ايشان نمىكشتند جز يك بيگناه

كشتن مجموعهء آنها حلالم بود و بس * ( بر چنين قوم اين بود حكم خداى دادرس )

چونكه آنها شاهدان بودند بر آن بيگناه * از طريقى منع كشتارش نكردند هيچ گاه

ناهى منكر نبودند اى دريغا با بيان * آمر نيكى نگشتند از جهالت ، با زبان

از مسلمانان به قدر لشكر خود كشته‌اند * ( ناهيا اين قوم ياغى از خدا برگشته‌اند )

پايان خطبهء 171


( 1 ) خانهء تابستانى