نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٠٥

خطبهء 169

در چنين حالت ز قوم خود تنفّر مىكنى * در حقيقت يك حقيقت را تصوّر مىكنى

حال آنكه بهر انسانها وجود هر نبات * جز دوام جسم ظاهر نيست چيزى در حيات

يافتى گر نور جاويدان بجاى رستنى * جايگاه علم و عرفان مظهر دل بستنى

پس چگونه مر ترا باشد فرار از قوم خويش * آنزمان كه بين‌شان ديدى عناد هر چه بيش

پس آن مرد با تأنّى گفت

پس قسم ، بر ذات پاك كردگار لا ينام * آن زمان كه در خصوصم يافت حجّت وجه تام

دست بيعت بر گشودم با قبول احتجاج * ( گنج‌هاى علم او را بود بابى ذورتاج « 1 » )

هر كه دل در نور استحقاق فطرى داشته * در نهادش ( ناهيا ) بذر هدايت كاشته

( سيّد رضى فرمايد آن مرد كليب جرمى ( منسوب به بنى جرّم ) شناخته مىشود . . .

پايان خطبهء 169


( 1 ) صاحب محكمىها در بهاى محكم . يعنى گنجهاى علم