نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٩٨

خطبهء 166 پندهاى وارده در آغاز خلافت به امّت

خطبهء 166 پندهاى وارده در آغاز خلافت به امّت

خطبهء 166 پندهاى وارده در آغاز خلافت به امّت

( 1 ) خالق سبحان ، خداوند جليل و لا شريك * قادر و حىّ و معين ، بر عالم امكان مليك

بهر انسانها فرستاده كتابى معتبر * در متون آن بيان فرموده حكم خير و شرّ

پيش رو گيريد راه خير ، حتّى تهتدوا * از بدىها منصرف باشيد حتّى تقصدوا

( پس شما را بر حقيقت مىرساند اين روش * گر شما آماده باشيد و مهيّا بر جهش )

( 2 ) بر حذر باشيد تا در جا نماند واجبات * تا بجنّت رهنمون گردد ، مكان موهبات

( با صميميّت بجاى آريد و خالص ، بيريا * اى خدا از من پذيرا باش بيچون ، اين دعاء )

آن حرامى كه به قرآن روشن آمد حكم آن * بر همه تحريم فرموده خداى مستعان

و آنچه را كه در صلاحيّت ندارد شكّ و ريب * پس در اين صورت حلال است و بدون نقص و عيب

احترام مسلمين را در لواى دين حقّ * كرده افزون و نموده بر فزونى مستحقّ

همچو با انگيزهء توحيد و حسن انقياد * حقّ شانرا در مواضع سخت با هم ربط داد

حالا امام عليه السلام صفت يك مسلمان واقعى را چنين ترسيم مىكند

( 3 ) پس مسلمان آن بود كه از زبان و دست او * كس نه بيند هيچ آسيبى ز جان و آبرو

نيست جائز بر مسلمانان زيان و زور خاص * تا مگر اينكه خدا واجب نموده چون قصاص

( 4 ) بهر امرى كه براى عامّه باشد امر خاص * مرگ مىباشد كه آن بر كس ندارد اختصاص

مردمى قبل از شما رفتند زين جا سر به سر * مرگ ميراند شما را هم مداوم پشت سر

مثل اينكه اينكه كاروانى را به تندى رانده‌اند * همچنان رانند آنها را كه باقى مانده‌اند )

پس سبك‌تر باشد از اوزار سنگين دوشتان * بشنود آواى كوچ رفتگانرا گوشتان