نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٨١

خطبهء 162 از خطبه‌هاى آنحضرت ( ع ) در ذكر بعضى از صفات خداوند جلّ شأنه

( او هرگز به درك و وهم نيايد و بر ظرف روزگاران نكنجد )

( 1 ) او كه پيش از هر نهايت بود و قبل از هر شمار * عاجزند از درك او فرزانگان روزگار

چون جهان از اوست ، او بر هر پديده اسبق است * منشى مجموعهء هستى و هست مطلق است

از جميع جدّو اندازه برون و برتر است * و ز تمام عالم امان بزرگ و اكبرست

برتر است از آن كه او را بر زمان نسبت دهند * بر تخيّل آورند و بر مكان نسبت دهند

چون مكان و آنچه در آنست جسم و ممكن است * واجب از محدودهء ممكن برى و آمن است

پس حدود و مرزها مخلوق او را شايدى * نسبت محدود ماندن غير او را بايدى

( بحث هم چنان در شكوه و عظمت خداوند ادامه دارد )

( 2 ) خلق را انشاء « 1 » نكرده با نمونه در ازل * بلكه ابداعش نموده بىزمينه بىخلل

( در اولوهيّت مر او را نيست هرگز ابتداء * آنچنانكه قصّهء نفى و زوال و انتهاء )

آنچه را كه خواست با زعم و اراده آفريد * از فرشته تا نبات و گل زياده آفريد

حدّ اشياء را مشخّص كرد حين خلقتش * در تناسب هيأتش را خوش نمود و صورتش

نيست چيزى را برايش سركشى و امتناع * طاعت چيزى نمىبخشد برايش انتفاع

از ازل محتاج كس هرگز نخواهد تا ابد * گر چنين مىشد بسى مىشد مغاير با صمد

( 3 ) علم او نسبت به انسال قديم و غابرين * آن چنان باشد كه بر احيا و نسل حاضرين

هكذا علمش بكرسى و سماوات العلى * مثل علم اوست بر خشكى و دريا و ثرى

ايّها المخلوق السّوىّ و المنشاء المرعىّ فى ظلمات الارحام . . . اى انسان آفريده شدهء مستوى الخلقه و اى پديد آورده شدهء محفوظ در تاريكىهاى رحم‌ها


( 1 ) خلق كردن