نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٧٩

خطبهء 162 از خطبه‌هاى آنحضرت ( ع ) در ذكر بعضى از صفات خداوند جلّ شأنه

خطبهء 162 از خطبه‌هاى آنحضرت ( ع ) در ذكر بعضى از صفات خداوند جلّ شأنه

خطبهء 162 از خطبه‌هاى آنحضرت ( ع ) در ذكر بعضى از صفات خداوند جلّ شأنه

( 1 ) حمد بىحدّ و بىنهايت بر خداى مستعان * ناصر ره ماندگان و ياور درماندگان

ساطح روى زمين و مالك اين خاكدان « 1 » * خالق نهر روان و آب جارى روى آن

آنكه جارى مىكند آب گوارا در نشيب * در بساط ارض روياند جنان دلفريب

( 2 ) اوّلش را نيست هرگز مبدئى و ابتداء * آخرش را نيست همچون انتها و انقضاء

( ابتداء و انقضا معطوف باشد بر امم * و آن چه مسبوق آمده بر انهدام و بر عدم )

اوست اوّل ، چون ز هر اوّل قديم و اقدم است * اوست آخر ، چون زهر آخر اخير و اختم « 2 » است

پيش او پيشانى كلّ خلايق در سجود * ( قامت ايشان بسويش در قيام و در قعود )

ذكر او گويند لبها جمله با هم همصدا * ( نام او خرانند ، با هم جنّ و انسان در ثنا )

حدّ اشياء را مشخّص كرد و وضع انسجام * تا كه خود ممتاز باشد از شباهت وجه تام

( خداوند هرگز برو هم نيايد و از تشبيه و تمثيل مبرّ است )

( 3 ) پس حدود كلّ اشياء و نظام اين جهان * ( مىنماياند كه مانندى نباشد بهر آن )

عقل‌ها او را نمىسنجند هرگز با حدود * منزوى شد جملهء انديشمندان در ورود

( چون كه او را نيست ابعادى بسان كائنات * تا كه محصور آيد و محدود همچون ممكنات )

( و هم بر او ره نيابد عقل و عرفان همچنان * با قواى ظاهريّه مىنگردد درك آن )

( 4 ) مىنشايد گفت او را از چه وقتى بوده است * عاجزند از درك اين مطلب رجال حق پرست


( 1 ) دنيا ( 2 ) آخرين