نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٧٦

خطبهء 160 در مدح پيغمبر اكرم ( ص ) و اندرز بمردم

چون يقين داريد كز دنيا جدائى مبرم است * ثروت آن بىدوام و لذّت آن يكدم است

پس بترسيد از فريب دهر و نفس بىلجام * همچو ترس ناصح معصوم و مشفق چون امام ( ع )

( 12 ) پس بگيريد عبرت از پيشينيان خاكپوش * زانكه زائل گشته از ايشان زبان و چشم و گوش

داده‌اند از كف سرور زندگى و سرورى * حذف شد از چهرهء ايشان نشاط برترى

( 13 ) قرب ايشان با زن و فرزند و قوم و اقرباء * شد مبدّل بر فراق و دورى بىانتهاء

نيست ديگر صحبت از فخر و تناسل در ميان * مىنيايد خاطرات همنشينى بر ميان

( 14 ) پس بترسيد از چنين گفتار نيكو چون كسى * كز طريق عقل غالب شد بنفس خود بسى

يا كسى كه عقل خود در كار گرد و هوش را * تا بداند موضع سود و زيان خويش را

يا كسى كه شهوتش را پيشگير و مانع است * عقل خود را ناظر و بر نفس دونش رادع « 1 » است

چون امور دين و آئين آشكارا واضح است * رايت « 2 » افلاح ، پيش ديدگان مفلح « 3 » است

بر شما روشن شده راه رهائى از عذاب * راه مرضاة خداوند و رسول مستطاب

گرچه ( ناهى ) نيست در مشكات « 4 » شمع توضياء * روشنى مىگيرد امّا از منار مرتضى ( ع )

پايان خطبهء 160


( 1 ) مانع ( 2 ) پرچم و درفش ( 3 ) رستگار ( 4 ) شمع دان