نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٦٠

خطبهء 156

پيشگامان هدايت را بهشت و حور عين * اهل تفريط و ريا را دستبند آتشين

اعلموا عباد اللّه . . . پس بدانيد اى بندگان خدا )

( 5 ) اينكه تقوا مر شما را پايگاه محكم است * خانهء جرم و خطا ليكن ز بنيان درهم است

اين چنين كاشانه باشد جايگاه ابتلاء * ساكنانش هم نمىباشند محفوظ از بلاء

( 6 ) پس بتقوا مىشود نيش گناهان قطع كرد * ليك با باور ، بدست آيد بهشت حور گرد

( 7 ) پس بترسيد از خدا و كردگار جان و تن * در خصوص اكرم مردم بنفس خويشتن

هر كسى را جان خود باشد برايش ارجمند * ديدهء خود برنداريد از متاع دلپسند

چون خدا كرده طريق دين حق را آشكار * روشنى بخشيده آن را از منار پايدار

نيك و بد را ساخته از راه قرآن بر ملا * منتخب كرده به تبليغش تبار اوصياء

كار خود را سهل مشماريد چون بعد از اجل * جز شقاوت يا سعادت نيست حاصل از عمل

فتزوّدوا فى ايّام الفنا لايّام البقاء . . . از دنيا بآخرت توشه برداريد .

( 8 ) توشه برداريد زين دنياى فانى بهر خود * تا كه با خود برده باشيد ارمغانى بهر خود

چون بكسب زاد و توشه رهنمائى كرده‌اند * قاهرانه امر بر كوچ و جدائى كرده‌اند

( سورهء 2 آيهء تقوا سه تا كم از دويست * صاحبان عقل را زاد و يگانه توشه‌ايست ) « 1 »

پس شما هستيد همچون كاروانى در رباط « 2 » * منتظر بر حكم و فرمان تا به پيچيد اين بساط

( 9 ) پس كسى كه خلق گرديده بروز واپسين * چند دردش مىخورد اين دهر دون و اين زمين

يا همين مالى كه مىگيرند از او باز پس * بر حسابش مىرسند آنگه كه افتاد از نفس

( 10 ) نيست از كف دادنى ، آنچه خداى مهربان * وعده داد از خير و پاداش و نكوئى بيكران


( 1 ) سورهء بقره آيه 197 . وَ تَزَوَّدُوا فَإِنَّ خَيْرَ الزَّادِ التَّقْوى ( 2 ) كاروان سرا