نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٥٩

خطبهء 156

خطبهء 156

خطبهء 156

الحمد للّه الّذى جعل الحمد مفتاحا لذكره . . . از خطبه‌هاى آنحضرت در مورد اندرز و موعظه و پرهيزگارى و تهيهء توشهء آخرت

( 1 ) حمد بىحد ، مر خدا را كه كليد ذكر او * در ميان بندگان باشد سپاس و شكر او

باعث افزون فضل است و دليل نعمتش * حمد و شكر واصله بر آستان رحمتش

اى بندگان خدا

( 2 ) اين جهان جاريست بر اهلش بسان رفتگان * ( زير صد من خاك قبر تنگ ، تنها خفتگان )

آنچه رفت از زندگى ديگر ندارد بازگشت * و آنچه مانده همچنان جاويد و پاينده نگشت

در طبيعت آخر كارش بسان اوّل است * ( كار او با اهل خود در حوزهء اين مسئله‌ست )

( يا بتعبير دگر خلقش براى بندگان * اين بود ، بر نسل قبل و حال و هم آيندگان )

كارهايش جمله با هم در طريق سبقتند * در فنا گشتن بسى جاى دريغ و عبرتند

چون علامتهاى آن در كارهايش روشن است * ( اين علامتها بفرزانه محلّ ديدن است )

مىرود دنيا بسوى نيستى و انهدام * ( مىبرد با خود همانا هر چه دارد انضمام )

گو شما مردم همينك در قيامت حاضريد * خوب يا ( بد ) حاصل اعمال خود را ناظريد )

گو كه ميرانندتان چون اشتران را ساربان * ( اشترانيكه گذشته هفت‌ماه از زايمان )

( با وجود هشيارى ، غفلت چرا ؟ )

( 3 ) پس كسى كه بر هوس مشغول و از خود بىخبر * مىشود در ورطهء يأس و تباهى غوطه‌ور

پس چنين شخصى هميشه در هلاكت ماندنى است * با همان اعمال ننگين ، سوى دوزخ راندنى است

چون شياطين ، گام او را از هدايت كاسته * زشتى اعمال او را در نظر آراسته

( 4 ) پس بترس اى آنكه مشغولى به غير خويشتن * اجر را طبق عمل بخشد خداى جان و تن