نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٥٨

خطبهء 155 خطاب به اهل بصره بر سبيل حكايت كه از پيشامدهاى سخت خبر مىدهد

اين چنين فرمود آن مولاى و الا حضرتم * يا على بر فتنه مىافتند بعدم امّتم

( فتنه‌ايكه امّتم گردد بدام آن دچار * باشد آن انديشه‌هاى نادرست و نابكار )

پس به آن حضرت ( ص ) گفتم يا رسول اللّه

( 14 ) آنگهى كه يافتند اجر شهادت در احد * كثرتى از مسلمين ليكن براى من نشد

ناگزير اين نامرادى شد براى من گران * در قبال آن بفرمودى برايم اين بيان

مژده باشد مر ترا فيض شهادت يا على * اين شهادت ليك بعدا بر تو خواهد شد ولى

پس رسول خدا در جوابم گفت

اينكه گفتنى صحّت آن روشن است و بر ملا * پس چگونه در شهادت صبر خواهد شد ترا

آنگاه گفتم يا رسول اللّه ( ص )

اين شهادت را نباشد جاى صبر و اضطرار * بلكه جاى شكر باشد بر مقام كردگار

( گر بود در متن قاموس شهادت نام من * در مناى عشق جانانه پر آيد جام من )

پس آن حضرت ( ص ) برايم فرمود

( 15 ) در قبالم قوم من بر فتنه افتند آشكار * از جهات تكيه بر آنچه نباشد پايدار

از لحاظ اخذ نامشروع و كسب ناحلال * از طريق صرف آن در غير راه اعتدال

دين آنها مايهء منّت به يزدان مىشود * ( گو كه بنيان ديانت سست و ويران مىشود )

رحمت و فيض خدا را مىنمايند آرزو * مىنپندارند خود را با عقابش روبرو

در پى آمال پوچ و شبهه‌هاى ناروا * بر حلال و بر حرام دين ندارند اعتناء

زين جهت از خمر آنگه كه برغبت مىخورند * با نبيذ و آب انگورش بيك جا مىبرند

رشوه را با نام تحفه يا بجاى ارمغان * از ربا عنوان بيع آرند ، ايشان در ميان

( 16 ) پس بگفتم يا محمّد ( ص ) اى رسول مستطاب * در مراتب قوم حاضر را چه گيرم در حساب ؟

در رديف فتنه گيران ، يا رديف كافران * ( ناهيا ) فرمود ، صنف فتنه گيران مىبدان

پايان خطبهء 155