نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٥٣

خطبهء 154 از سخنان آن حضرت كه در آن ( از صفات حقتعالى ) و شگفتى آفرينش خفّاش را ياد فرموده .

فرق آن با جمع حيوانات باشد آشكار * در قبول ظلمت و انور تابان در منار

باز گردد ديده‌ها با نور روشن يكسره * ليك با آن بسته گردد ديدگان شب پره

روشنى كه خود بنوبت باسط « 1 » هر ديده است * پلك‌هاى مرغ شب را ليك ، خوابانيده است

ظلمتى كه چشم احياء را به بندد طىّ شب * مرغ شب را رهنمائى مىنمايد بر طرب

( 6 ) پس چرا كورند از نور منير آفتاب * تا از آن دارند بر خود روشنائى اكتساب ؟

وانگهى كه طلعت خورشيد گرديد آشكار * آن زمان دارد جولان در مصايد « 2 » بر شكار

پس چگونه وقت اشراق و طلوع آفتاب * منعشان كرده خداوند از اياب و از ذهاب

پس چگونه روز روشن در مكامن « 3 » بازداشت * تا افول « 4 » نور تابان در مآمن « 5 » بازداشت

فهى مسدلة الجفون بالنّهار على احداقها . . . پس خفّاشان در روز پلكهاى چشمشان را بر حدقه‌هاى آن مىگذارند

( 7 ) پلك‌هاى چشم‌شانرا روز برهم مىنهند * روز را در زندگى چون شب قرارش مىدهند

بهر آنها ظلمت شب چون چراغ روشن است * اكتساب رزق‌شان در آن بوجه احسن است

( 8 ) مانع آنها نگردد ظلمت شب هيچگاه * هم نمىايستند در آن تا طلوع صبحگاه

آن زمان كه جام سرخ مهر تابان سركشيد * نور آن ديگر تبلور يافت و دامن گستريد

يا نقاب از روى خود برداشت قرص آفتاب * باز شد بر رويشان ناچار باب اضطراب

پلك‌ها را آنزمان ديگر به روى هم نهند * بر بدست آورده‌هاى شب قناعت مىكنند

( 9 ) پس ، منزّه باد ، معبود و يگانه كردگار * چون نمود اضداد را با هم قرين و سازگار

روز را چون شب قرارش داد بهر مرغ شب * نيز شب را جاى روز آورد او را بر طرب

روز را هنگام آسايش ، به آنها در نهاد * ليك شب را وقت استرزاق و وقت اصطياد « 6 »

داده بر آنها دو بال گوشتينى بهر طير * بهر پرواز و براى كسب روزى يا كه سير


( 1 ) گشاينده ( 2 ) آلات صيد يا شكارگاه‌ها ( 3 ) كمينگاه‌ها ( 4 ) غروب ستاره ( 5 ) امن گاهها ( 6 ) طلب رزق