نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٤٩

خطبهء 153 از خطبه‌هاى آنحضرت ( در پند دادن بمردم و ستودن ائمّهء اطهار عليهم السّلام )

در ره ايزد بجز ما مىنباشد رهنما * سوى حق را راه ديگر نيست غير از راه ما

گر كسى گيرد جز اين ره راه ديگر در نظر * بهره‌اى از دين نخواهد داشت در اين رهگذر

( 4 ) آيه‌هاى مدح و تمجيد ، از طريق جبرئيل * بهر معصومين بيان گشته صريح و مستقيل « 1 »

( سجاياى حميده و اوصاف جميله در اين دودمان تجلّى مىنمايد )

پس حمائد جملگى جمعند در اين خاندان * عصمت و علم و فصاحت در خور اين دودمان

زين جهت گر درج گوهر را به گفتن وا كنند * حقّ استنطاق « 2 » و حقّ صدق را ايفا كنند

در خموش همچنين مسبوق فردى نيستند * ( چون امامند و هميشه در توان باقيستند )

( پس سكوت آل طاها نيست روى اضطرار * بلكه در مبناى خير است و صلاح و اختيار )

( 5 ) قائد هر قوم بايد بر تمام پيروان * راست گويد تا نباشند از گروه كجروان

خويش را با عقل و انديشه به سوى ما كشند * هر چه گفتيم از سخن بر صحّت آن پى برند

( 6 ) بايد از ابناى روز آخرت باشد چرا ؟ * چونكه بالاجبار خواهد داشت با آن التقاء

( در نظر دارد خدا را دل نبندد بر جهان * آخرت را برگزيند جايگاه جاودان )

آن كسى كه چشم دل دارد گشوده در امور * لازم است افعال او باشند روشن همچو نور

پيش از انجام عمل بايد براى او عيان * باشد آنچه مىكند ، سود است يا اين كه زيان

گر به سود اوست ديگر نيست لازم پاى وقف * ور زيان باشد بود جاى درنگ و جاى وقف


( 1 ) گفته شده ( 2 ) نطق كردن