نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٤٥

خطبهء 152 سخنان آنحضرت ( در توحيد و صفات خداوند عزّ و جلّ )

پشت گردانند بر دنيا و ليكن روى آن * ابتدائا بود در كسب معارف سويشان

( يا بتعبير دگر از دهر حسرت مىخورند * ضمن آن در آخرت هم درد نقمت مىبرند )

آنچه از لذّات اين دنيا به خود مىخواستند * يافتند و سود ناكرده از آن برخاستند

و ز هواى نفس و آمال طويل اين جهان * بهره نابرده برفتند و تهى شد آرمان

( اندرزهاى شيرين و پندهاى دلنشين همچنان ادامه دارد )

( 16 ) من شما و خويش را ترسانم از اين روز سخت * هر كه غافل ماند مىباشد زبون و تيره‌بخت

مرد بايد بهره گيرد از وجود خويش و بس * بهره‌ور هرگز نگردد از تكاهل هيچ كس

مرد بينا پند مىگيرد ز وضع روزگار * ميبرد در حيطهء انديشه‌هايش روى كار

مىكند با آن نظر بر اين جهان بىوفا * تا كه خود را مىنمايد با حقايق آشنا

كسب عبرت دارد از هر كار و هر پيشامدى * پيروى دارد بهر فرمان و مشى ايزدى

( 17 ) آن زمان در راه روشن مىگذارد گامرا * شرط بر اينكه در اين مقصد به بيند دام را

با عدول از حق نكوشد بر زيان خويشتن * راه گمراهان نپويد راست گويد در سخن

( آمر معروف باشد ناهى منكر شود * در بيان حق كلامش شعلهء آذر شود )

راه معبود و رسولان يك طريق روشن است * ليك راه نفس دام هالك و شير افكن است

( پس اى شنونده بيدار باش كه فرصتها همچون ابر مىگذرند و ترا بعالم بقا مىبرند )

( 18 ) پس بينديش و بدقّت در نظردار ، اى جوان * خوش را از سكرت و حسرت بورن آراى جوان

پند نيكويان شنو آزاده باش و هوشيار * آنچه سود معنوى در آن نباشد دست‌دار )

ديدگان خويش را از خواب غفلت بازدار * باش راضى در امور دهر روى اختصار

( 19 ) فكر و دقّت كن در آنچه بر تو آمد از خدا * ضمن وحيى بر زبان پاك ختم الانبياء )