نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٤٢

خطبهء 152 سخنان آنحضرت ( در توحيد و صفات خداوند عزّ و جلّ )

خطبهء 152 سخنان آنحضرت ( در توحيد و صفات خداوند عزّ و جلّ )

خطبهء 152 سخنان آنحضرت ( در توحيد و صفات خداوند عزّ و جلّ )

( 1 ) حمد بيحد ، موجدى « 1 » را كه وجودش كبرياست * با وجود خلق خود بر هستى خود رهنماست

( چونكه مخلوقات را در دهر امكان ، موجدى است * جمع مخلوقات عالم بر وجودش شاهدى است )

( در پى ابداع مخلوقات ، در اين كارگاه * اخذ كرده ابتدائا ، بر خلود خود گواه )

اينكه مخلوقات ، هستند اى بسا با هم شبيه * زين نظر بر ما عيان كه نيست او را هم شبيه

( جسم‌ها با هم شبيهند از جهات و در نمود * پس اگر مانند آن‌ها بود او هم جسم بود )

( 2 ) بر قواى مدركه هرگز نگنجد كنه او * گر عموم نسل‌ها دارند او را جستجو

( درك هر حسّيّه باشد با قواى مدركه * پس خدا حسّى نمىباشد بسان ذالك )

بهر او پوشش نمىباشد سواتر « 2 » يا ثياب * او كه خود نور است و از او نور گيرد آفتاب

صانع است و واحد و معبود ، امّا كائنات * جملگى مصنوع و محدودند يعنى ممكنات

( خداوند متعال واحد است ولى در محدودهء ارقام و اعداد نيست )

( 3 ) او يكى باشد نه در معناى واحد در شمار * آن يكى كه دوّمى را بر تصوّر در نيار

خالق است امّا كه در خلقت مر او را خستگى * مىنشايد همچنانكه بر خلايق بستگى

او سميع است و بصير ، امّا مر او را چشم و گوش * در توهّم بر نمىگنجد بذهن و عقل و هوش

او عيان است و هويدا نى بقربت در نظر * او جدا هست و مفارق نى بدورى چون سفر

ظاهر است امّا نه آن سان كه برؤيت ديدنيست * باطن است امّا نه آنطوريكه مخفى بود نيست


( 1 ) بوجود آوردنده ( 2 ) پوششها