نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٣٦

خطبهء 150

دستها بر خنجر آوردند و تيغ آهيختند * آتشى افروختند و گرد فتنه بيختند

( زعم اينكه مىشود از هرج و مرج روزگار * بهره بردارند : امّا رونكر آن كجمدار )

( امر بعثت بر پيمبر وارد آمد ناگهان * بهر اضمحلال فتنه در سطوح اين جهان )

( پيروانش را به تقوا تربيت كرد آنچنان * كز فداكارى نمىكردند لختى اتّهان « 1 » )

( فداكارى رجال نامى در عنوان بعثت رسول گرامى )

( 6 ) در شكيبائى نمىكردند منّت بر خدا * جان خود را محو مىديدند ايضا در خدا

تا زمانيكه خدا را بود مشى اقتضاء * يا قضا را مهر پايانى و عهد انقضاء

يا بيابند اهل دين عزّ و توانا مهره‌اى * يا بگيرد عزّت اين انبساط و شهره‌اى

( 7 ) داشتند از روى بينائى جهاد و كارزار * پند پيغمبر به ايشان داد قرب كردگار

( پيروى كردند از قانون حقّ و امر و نهى * آنچه آورده ز درگاه الوهت پيك وحى )

( 8 ) تا دمى كه پيگ مرگش كرد او را قبض روح * بعد از آن ديگر نياشاميد لختى از صبوح « 2 »

در چنين حالت گروهى رفت سوى قهقرا * بر اوامر پشت پا زد بر عليه اهتداء

كرد آنها را پريشان راههاى گمرهى * بعد از آنكه داشتند از جاهليّت آگهى

پيروى كردند از انديشه‌هاى ناروا * پيروان را همچنان گشتند بر آن رهنما

( افسوس كه هدف رسول اكرم را دنبال نكردند و بيراهه رفتند )

( 9 ) خويش را انداخته بر غير كردند اعتماد * دل گسستند آشكارا از نبىّ زنده ياد

از ائمّه دل بريده بر سبب‌ها تاختند * بر مودّت امر بود و ليك شمشير آختند


( 1 ) سستى ( 2 ) چيزى مانند شير كه صبح مىخورند