نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٣٥

خطبهء 150

يا اسيرى را رها سازد ز قيد و بند جهل * مشكل درماندگانرا بر گشايد روى سهل

حق را گرد آورد از كنج و لاى هر ديار * همچنان با تودهء باطل نمايد كارزار

حقّ و باطل را كند از هم جدا و منفرد * آنچنانكه محو گردد باطل و حق متحد

طرح اصلاحش بدور از مردم است و از نظر * ديدگان امّا نمىبينند از او يك اثر

( جز كسى كه در صلاح اوست فضل ايزدى * بهر او جاريست فيض پايدار سرمدى )

( آن رجال پارسا را مادران رد گهوارهء عشق پروريده و روزگار خلعت سعادت بر آنها بريده )

( 4 ) پس گروهى صيقلى شد در دل اين فتنه‌ها * ( ضمن اينكه بر طرف كردند از دين فتنه‌ها )

صيقلى گشتند در قمقام فتنه بىامان * همچو شمشيرى كه صيقل داشته آهنگران

دين‌شان از نور قرآن استضائت « 1 » كرده است * گوششان بر نوحهء تفسير عادت كرده است

( يا بدين معنى كه در قرآن تأمّل مىكنند * آنچه آموزند خود در آن تعقّل مىكنند )

جام حكمت سركشند هر شامگاه و هر سحر * علم ايشان با عمل بر آن گواه معتبر

و طال الامد بهم ليستكملوا الخزى . . . معصيت زمان جاهليّت به طول انجاميد تا عذاب و كيفر و رسوائى را در مورد خودشان كامل نمايند .

اين قسمت خطبه دربارهء زمان جاهليّت و اصحاب پيغمبر و پيش از پيدايش دين مقدّس اسلام كه ضلالت در دنيا حاكم بود

( 5 ) جاهليّت را دراز آمد زمان جاهلى * تا رسانند اين فضاحت را به اوج كاملى

( آيه‌اى در آل عمران يكصد و هفتاد و هشت * ( انّما نملى لهم ) بر كيفر ايشان گذشت )

وارد آمد بهر ايشان وضع سخت روزگار * تا كه مدّت سر رسيد و محور افتاد از قرار

تا گروهى بين ايشان از سران حكمران * بر تباهى ميل كردند و تبانى ضمن آن


( 1 ) طلب نور كردن