نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٣١

خطبهء 149

خطبهء 149

خطبهء 149

از سخنان آنحضرت پس از ضربت خوردن و پيش از وفات خود و توصيهء مردم به پيروى از خدا و رسول ( ص ) و خبر دادن از وفات خودش و ( در اينكه مرگ به همه مىرسد )

( 1 ) عين اينكه مىگريزد مردم از مرگ هر زمان * جملگى خواهند ديدن خواه و ناخواه در جهان

زندگى ميدان سوق جان و كسب عزّ است * سر رسيد و مقصدش مرگ و ديار غربت است

پس فرار از مرگ سوق تن بسوى آن بود * چونكه اين جنبش بجاى خود مميت جان بود

( 2 ) روزگارى پشت سر بگذاشتم از عمر خويش * كاندرين موضوع تفحّص « 1 » كردمى و جهد بيش

جستجوئى داشتم از حقّ و اهلش در نهان * بيشتر بودند امّا اهل باطل در ميان

( حقّ را بىاعتنا بودند و هستند آشكار * ليك بر باطل تمسّك بيش بود و اختيار )

( تا شدم در عمر خود زين راز پنهان مطّلع * شد به اعلانش ولى از حقّ ، امرى ممتنع )

( اين همان راز نهان است از قضا و از قدر * دركتان در اين مهمّه مىنباشد كارگر )

سينه‌ام بر علم مكنون « 2 » مهبط « 3 » است و جاى و ظرف * هر كه داند لرزه گيرد چون طناب چاه ژرف

اى بسا دور است اين علم نهانى از شما * آشكارا كردن آن نيست بر كس را روا

( 3 ) مر شما را شرك بر ايزد نباشد روى كار * سنّت پيغمبر او را بداريد استوار

در بقاى دين اسلام حفظ داريد اين دو اصل * گر بيايد تا قيامت نسل انسان روى نسل

چون اساس دين به روى اين دو پايه مبتنى است * ( رشتهء ايمان از آن آغاز و بر اين منتهى است )

اين دو مصباح هدا يعنى خدا و مصطفى * مشتعل باشند در مشكات دلها در خفاء


( 1 ) جستجو ( 2 ) پنهان ( 3 ) جاى فرود و نزول